Er is geluk na heel veel donkerte.

Er is leven na verlies.

Het is deze maand twee jaar geleden dat een behoorlijk uitdagende periode in mijn leven begon.

Als je eerdere persoonlijke blogs hebt gelezen dan weet je dat ik me in die tijd door een pittige en voor mij traumatische relatiebreuk worstelde.

Een relatie en breuk die wonden in me aanraakten, een relatie die niet stabiel en veilig voor me voelde en waarin ik nooit een einde heb ervaren.

Iets wat volgde in het eerste jaar van mijn emigratie.

Een nieuw land, nieuwe cultuur, gewoonten, nieuwe mensen.

Een emotioneel best wel uitputtend jaar waarin ik zoekende was, niet meer mijn oude zelf maar ook nog niet mijn nieuwe, eentje waarin ik heel hard heb gewerkt en gebouwd aan een nieuw leven met alles wat daarbij hoort.

Middenin het helingsproces van die relatiebreuk en de oude pijnen die daarin bovenkwamen kreeg ik te horen dat ik kwaadaardige huidkanker had.

Iets wat ik er op dat moment eigenlijk niet meer bij kon hebben, ik was uitgeput, maar ik moest.

In dit proces stond ik er, naast een aantal lieve vrienden, vrijwel alleen voor.

Ik ging alleen naar onderzoeken, afspraken, de meeste ingrepen heb ik alleen doorstaan.

Angst heb ik dat hele jaar niet gevoeld. Ik heb nooit echt binnen kunnen laten ‘wat als ik doodga? Wat als het slecht afloopt?’.

Er was geen ruimte voor.

Ik moest door, sterk zijn, mijn bedrijf draaiende houden (in mijn eigen stormen heb ik alle sessies met cliënten door laten gaan), ervoor zorgen dat mijn behandelproces voortgezet werd.

Ik leefde van dag tot dag.

Van het grootste deel van het behandelplan heb ik de impact niet bewust ervaren.

Ik kwam opdagen en ging er doorheen.

Dit hielp me enerzijds, maar de klappen die erna kwamen waren groot.

Er was zoveel trauma.

Op een operatietafel liggen in een ander land, zonder mijn familie om me heen.

Ontzettend ziek zijn na de operatie.

Tachtig hechtingen in mijn hoofd.

Een wond die maar niet heelde.

Mijn haar dat werd afgeknipt.

In deze periode moest ik daar bovenop ook nog ervaren wie mijn echte vrienden waren.

Op welke mensen ik echt kon bouwen.

Ik ben in dat jaar een handvol mensen verloren. Mensen die verdwenen, me blokkeerden, niet meer reageerden op berichten.

Iets wat waarschijnlijk bij een ingrijpend proces als dit hoort, bij door iets heen gaan in het leven, maar waar je maar weinig over leest en hoort.

Het waren verliezen die me enorm raakten.

Die me een tijd lang meer in beslag namen dan mijn gezondheid.

En toen werd het najaar.

Ik had mijn operatie gehad, mijn wond was eindelijk aan het helen, er waren steeds minder ziekenhuisafspraken, de uitslagen waren allemaal goed.

Ik kon gaan herstellen, bijkomen, verwerken.

De rollercoaster kwam langzaam tot stilstand.

Maanden heb ik veelal thuis in mijn eigen coconnetje doorgebracht.

Schrijven, huilen, verwerken, aansterken, uitrusten, goed eten.

Iets lichter werd het pas veel later.

Maar het werd lichter.

Ken je dat moment waarop je je beseft dat er voor het eerst een dag voorbij is gegaan dat je niet hebt gehuild om de persoon die niet meer in je leven is?

Dat er voor het eerst een dag voorbij is gegaan dat je niet gedacht hebt aan…?

Dat je voor het eerst een dag niet in de overleefstand hebt gestaan..?

Dat je voor het eerst sinds heel lange tijd weer hebt gelachen..?

Die dagen werden er meerderen.

Tot het moment waarop de tranen op waren.

Letterlijk op.

Dat de woorden in mijn journal niet meer stroomden.

Dat ik geen behoefte meer had om te praten over…

Dat mijn lichaam weer durfde te ontspannen, snapte dat ik veilig was.

Dat het weer tijd was om te gaan leven, genieten, ontdekken, beleven, vertrouwen, zijn.

Dat er in mijn hoofd ruimte kwam om over andere dingen na te denken. Te werken aan mijn bedrijf. Creatief te zijn. Me bezig te houden met de wereld om me heen.

De nasleep van dit alles was lang. Er zat een hele periode tussen waarin ik niet meer in het donker was, maar ook nog niet in het licht.

Maar nu is het twee jaar later.

Het is acht uur en ik maak mijn wekelijkse zondagochtend wandeling in een heel stille stad.

De zon komt op en ik voel mijn hart exploderen.

Een bijkomstigheid van door een (lange) donkere periode heen gaan, en er dan écht door heen gaan? Je kunt veel dieper voelen, liefde, vreugde, dankbaarheid.

Malaga voelt weer als mijn thuis, een gevoel dat ik door al deze omstandigheden lang niet heb ervaren. Het voelt weer als mijn plekje. Ik voel me weer omarmd door de stad waar ik verliefd op werd.

En al wandelende, terwijl ik me suf geniet van de roze lucht en de opkomende zon, bedenk ik me dat ik aan de andere kant ben.

In het licht.

Dat ik me door alles heen heb geworsteld.

En dat ik er een veel rijker, dieper en interessanter mens door ben geworden.

Wat overblijft is dankbaarheid.

Ik voel me rijk.

Ik heb mijn gezondheid, ik heb mezelf, mijn familie, ik heb een aantal heel lieve en trouwe mensen in mijn leven, er is een liefde (ja, er is liefde na de liefde), ik heb het leven.

En zoveel om voor te leven.

Mijn prioriteiten zijn (weer) helder.

Ik weet waar ik toe in staat ben (alles, het hele leven, kun je opeens relativeren..).

Er is geen vanzelfsprekendheid meer.

Elke dag is een cadeau.

Hoewel mijn verhaal waarschijnlijk heel anders is dan het jouwe, wat je wellicht op dit moment aan het leven bent, ik hoop dat het je aanmoedigt, hoop geeft, kracht en houvast.

Ook voor jou wordt het echt weer licht.

Er is geluk na heel veel donkerte.

Er is leven na verlies.

Het is deze maand twee jaar geleden dat een behoorlijk uitdagende periode in mijn leven begon.

Als je eerdere persoonlijke blogs hebt gelezen dan weet je dat ik me in die tijd door een pittige en voor mij traumatische relatiebreuk worstelde.

Een relatie en breuk die wonden in me aanraakten, een relatie die niet stabiel en veilig voor me voelde en waarin ik nooit een einde heb ervaren.

Iets wat volgde in het eerste jaar van mijn emigratie.

Een nieuw land, nieuwe cultuur, gewoonten, nieuwe mensen.

Een emotioneel best wel uitputtend jaar waarin ik zoekende was, niet meer mijn oude zelf maar ook nog niet mijn nieuwe, eentje waarin ik heel hard heb gewerkt en gebouwd aan een nieuw leven met alles wat daarbij hoort.

Middenin het helingsproces van die relatiebreuk en de oude pijnen die daarin bovenkwamen kreeg ik te horen dat ik kwaadaardige huidkanker had.

Iets wat ik er op dat moment eigenlijk niet meer bij kon hebben, ik was uitgeput, maar ik moest.

In dit proces stond ik er, naast een aantal lieve vrienden, vrijwel alleen voor.

Ik ging alleen naar onderzoeken, afspraken, de meeste ingrepen heb ik alleen doorstaan.

Angst heb ik dat hele jaar niet gevoeld. Ik heb nooit echt binnen kunnen laten ‘wat als ik doodga? Wat als het slecht afloopt?’.

Er was geen ruimte voor.

Ik moest door, sterk zijn, mijn bedrijf draaiende houden (in mijn eigen stormen heb ik alle sessies met cliënten door laten gaan), ervoor zorgen dat mijn behandelproces voortgezet werd.

Ik leefde van dag tot dag.

Van het grootste deel van het behandelplan heb ik de impact niet bewust ervaren.

Ik kwam opdagen en ging er doorheen.

Dit hielp me enerzijds, maar de klappen die erna kwamen waren groot.

Er was zoveel trauma.

Op een operatietafel liggen in een ander land, zonder mijn familie om me heen.

Ontzettend ziek zijn na de operatie.

Tachtig hechtingen in mijn hoofd.

Een wond die maar niet heelde.

Mijn haar dat werd afgeknipt.

In deze periode moest ik daar bovenop ook nog ervaren wie mijn echte vrienden waren.

Op welke mensen ik echt kon bouwen.

Ik ben in dat jaar een handvol mensen verloren. Mensen die verdwenen, me blokkeerden, niet meer reageerden op berichten.

Iets wat waarschijnlijk bij een ingrijpend proces als dit hoort, bij door iets heen gaan in het leven, maar waar je maar weinig over leest en hoort.

Het waren verliezen die me enorm raakten.

Die me een tijd lang meer in beslag namen dan mijn gezondheid.

En toen werd het najaar.

Ik had mijn operatie gehad, mijn wond was eindelijk aan het helen, er waren steeds minder ziekenhuisafspraken, de uitslagen waren allemaal goed.

Ik kon gaan herstellen, bijkomen, verwerken.

De rollercoaster kwam langzaam tot stilstand.

Maanden heb ik veelal thuis in mijn eigen coconnetje doorgebracht.

Schrijven, huilen, verwerken, aansterken, uitrusten, goed eten.

Iets lichter werd het pas veel later.

Maar het werd lichter.

Ken je dat moment waarop je je beseft dat er voor het eerst een dag voorbij is gegaan dat je niet hebt gehuild om de persoon die niet meer in je leven is?

Dat er voor het eerst een dag voorbij is gegaan dat je niet gedacht hebt aan…?

Dat je voor het eerst een dag niet in de overleefstand hebt gestaan..?

Dat je voor het eerst sinds heel lange tijd weer hebt gelachen..?

Die dagen werden er meerderen.

Tot het moment waarop de tranen op waren.

Letterlijk op.

Dat de woorden in mijn journal niet meer stroomden.

Dat ik geen behoefte meer had om te praten over…

Dat mijn lichaam weer durfde te ontspannen, snapte dat ik veilig was.

Dat het weer tijd was om te gaan leven, genieten, ontdekken, beleven, vertrouwen, zijn.

Dat er in mijn hoofd ruimte kwam om over andere dingen na te denken. Te werken aan mijn bedrijf. Creatief te zijn. Me bezig te houden met de wereld om me heen.

De nasleep van dit alles was lang. Er zat een hele periode tussen waarin ik niet meer in het donker was, maar ook nog niet in het licht.

Maar nu is het twee jaar later.

Het is acht uur en ik maak mijn wekelijkse zondagochtend wandeling in een heel stille stad.

De zon komt op en ik voel mijn hart exploderen.

Een bijkomstigheid van door een (lange) donkere periode heen gaan, en er dan écht door heen gaan? Je kunt veel dieper voelen, liefde, vreugde, dankbaarheid.

Malaga voelt weer als mijn thuis, een gevoel dat ik door al deze omstandigheden lang niet heb ervaren. Het voelt weer als mijn plekje. Ik voel me weer omarmd door de stad waar ik verliefd op werd.

En al wandelende, terwijl ik me suf geniet van de roze lucht en de opkomende zon, bedenk ik me dat ik aan de andere kant ben.

In het licht.

Dat ik me door alles heen heb geworsteld.

En dat ik er een veel rijker, dieper en interessanter mens door ben geworden.

Wat overblijft is dankbaarheid.

Ik voel me rijk.

Ik heb mijn gezondheid, ik heb mezelf, mijn familie, ik heb een aantal heel lieve en trouwe mensen in mijn leven, er is een liefde (ja, er is liefde na de liefde), ik heb het leven.

En zoveel om voor te leven.

Mijn prioriteiten zijn (weer) helder.

Ik weet waar ik toe in staat ben (alles, het hele leven, kun je opeens relativeren..).

Er is geen vanzelfsprekendheid meer.

Elke dag is een cadeau.

Hoewel mijn verhaal waarschijnlijk heel anders is dan het jouwe, wat je wellicht op dit moment aan het leven bent, ik hoop dat het je aanmoedigt, hoop geeft, kracht en houvast.

Ook voor jou wordt het echt weer licht.