Weet je wat er gebeurt wanneer je ‘gewoon maar doorgaat’?’ Wanneer je niet de tijd neemt om te verwerken, te overdenken, onderzoeken, tot rust te komen, te herstellen, naar jezelf te kijken, te helen, emotioneel, fysiek, mentaal, na bijvoorbeeld een relatiebreuk, een scheiding, een enorm stressvolle periode op werk, na het verlies van een vriendschap of je baan, na ziekte, bedrog, een (grote) levensverandering, de zorg voor ziek kind of naaste, praktisch gezien alles wat (emotioneel, mentaal, fysiek) impact heeft en iets achterlaat? Ik ga het met je delen in deze blog.
*Deze blog is ook helemaal van toepassing op je kindertijd en kindertijd trauma.
Je hebt geen idee wat je meeneemt uit deze traumatische periode of gebeurtenis
Welke overtuigingen, welke emoties, welke conclusies, wat dit met jou persoonlijk heeft gedaan, met je zelfbeeld, eigenwaarde. Welke patronen er wellicht zijn ontstaan. Doordat je niet bewust kijkt naar het verhaal wat je hebt geleefd verdwijnt alles ‘gewoon’ in je rugzak. Zonder helderheid te hebben over de inhoud. Zonder te kijken wat je mee wilt nemen en wat achter laten. Zonder te kijken of bepaalde overtuigingen wel passend zijn. Je snapt wel dat die rugzak op een gegeven moment een enorme rotzooi wordt, van opgekropte emoties, angsten, belemmerende patronen, conclusies, reacties op.
Je herstelt niet
Niet fysiek, van de stress, de inspanning, de zorgen, maar ook niet van de emotionele impact. Dit zorgt ervoor dat je glas steeds voller raakt en je elke gebeurtenis of periode minder kunt hebben, kunt dragen, en zo sneller opgebrand raakt. Dat glas raakt, doordat je niet verwerkt, geen pauze neemt, ook nooit leeg/leger. Je balanceert dus eigenlijk altijd op het randje van instorten.
Je raakt gevormd op manieren die je niet wilt
Ingrijpende periodes, gebeurtenissen, ze vormen je. Je verandert erdoor als mens. (Ook vaak op een positieve manier, je groeit erdoor.) Daar kun je niet omheen. Maar wat er gebeurt wanneer je niet voldoende verwerkt is dat dit soort trauma’s, want dat zijn het, je op een negatieve manier veranderen. Ze zorgen ervoor dat je verbitterd raakt, wrok in jezelf opbouwt, met een negatieve of sombere blik naar de wereld gaat kijken, je angst voor afwijzing je gaat drijven in alles wat je doet, dat je je hart sluit, geen vertrouwen meer hebt in mensen, dat je jezelf minderwaardig voelt, je achterblijft met het gevoel dat er iets mis met je is, je niet meer op jezelf vertrouwt, je ervan overtuigd raakt dat je beter alleen kunt blijven, dat je stopt met dromen, wensen en hopen.
Je zet habits en patronen zonder nadenken voort die je waarschijnlijk niet meer nodig hebt
Wat er ook gebeurt als je geen tijd neemt om even stil te staan, te reflecteren, te verwerken, is dat je vaak een bepaalde leefstijl, habits en patronen voortzet die je hebt ontwikkeld door het trauma of door de stressvolle gebeurtenis die je nu eigenlijk niet meer nodig hebt. Na een enorm drukke periode op je werk ga je (ongemerkt) op hetzelfde tempo door (want je hebt je zenuwstelsel niet geleerd dat het oke is om weer te ontspannen), je houdt dezelfde (stressvolle) habits in je leven die in die tijd hielpen maar nu inmiddels niet meer (nodig zijn), je ochtendroutine, die sla je nog steeds over (daar was toen geen tijd voor), de habit om te roken of te snoepen om te ontstressen houd je er ook in.
Je groeit niet
Of in ieder geval niet op de manier waarop de gebeurtenis of periode je zou kunnen doen groeien. Want dat is wat er gebeurt wanneer je jezelf door iets moeilijks heen werkt en er écht mee gaat werken. Wanneer je pijnlijke emoties keer op keer doorvoelt, gaat reflecteren en onderzoeken (schrijven, schrijven, schrijven!), ruimte maakt zodat wat naar de oppervlakte mag komen naar de oppervlakte kan komen, met een therapeut gaat werken, de tijd neemt die je nodig hebt om bij te komen, te herstellen: je groeit. De relatie met jezelf wordt sterker, je ontwikkelt veerkracht, je krijgt een hogere tolerantie voor alles wat moeilijk is (de moeilijke weg schuw je niet meer), je heelt je kindertijd pijnen en wonden, je zelfvertrouwen wordt groter, je krijgt meer perspectief, kunt beter relativeren, je leert jezelf steeds beter kennen, je ontwikkelt meer compassie, doet belangrijke lessen op, je krijgt meer diepgang.
Foto: Unsplash
Weet je wat er gebeurt wanneer je ‘gewoon maar doorgaat’?’ Wanneer je niet de tijd neemt om te verwerken, te overdenken, onderzoeken, tot rust te komen, te herstellen, naar jezelf te kijken, te helen, emotioneel, fysiek, mentaal, na bijvoorbeeld een relatiebreuk, een scheiding, een enorm stressvolle periode op werk, na het verlies van een vriendschap of je baan, na ziekte, bedrog, een (grote) levensverandering, de zorg voor ziek kind of naaste, praktisch gezien alles wat (emotioneel, mentaal, fysiek) impact heeft en iets achterlaat? Ik ga het met je delen in deze blog.
*Deze blog is ook helemaal van toepassing op je kindertijd en kindertijd trauma.
Je hebt geen idee wat je meeneemt uit deze traumatische periode of gebeurtenis
Welke overtuigingen, welke emoties, welke conclusies, wat dit met jou persoonlijk heeft gedaan, met je zelfbeeld, eigenwaarde. Welke patronen er wellicht zijn ontstaan. Doordat je niet bewust kijkt naar het verhaal wat je hebt geleefd verdwijnt alles ‘gewoon’ in je rugzak. Zonder helderheid te hebben over de inhoud. Zonder te kijken wat je mee wilt nemen en wat achter laten. Zonder te kijken of bepaalde overtuigingen wel passend zijn. Je snapt wel dat die rugzak op een gegeven moment een enorme rotzooi wordt, van opgekropte emoties, angsten, belemmerende patronen, conclusies, reacties op.
Je herstelt niet
Niet fysiek, van de stress, de inspanning, de zorgen, maar ook niet van de emotionele impact. Dit zorgt ervoor dat je glas steeds voller raakt en je elke gebeurtenis of periode minder kunt hebben, kunt dragen, en zo sneller opgebrand raakt. Dat glas raakt, doordat je niet verwerkt, geen pauze neemt, ook nooit leeg/leger. Je balanceert dus eigenlijk altijd op het randje van instorten.
Je raakt gevormd op manieren die je niet wilt
Ingrijpende periodes, gebeurtenissen, ze vormen je. Je verandert erdoor als mens. (Ook vaak op een positieve manier, je groeit erdoor.) Daar kun je niet omheen. Maar wat er gebeurt wanneer je niet voldoende verwerkt is dat dit soort trauma’s, want dat zijn het, je op een negatieve manier veranderen. Ze zorgen ervoor dat je verbitterd raakt, wrok in jezelf opbouwt, met een negatieve of sombere blik naar de wereld gaat kijken, je angst voor afwijzing je gaat drijven in alles wat je doet, dat je je hart sluit, geen vertrouwen meer hebt in mensen, dat je jezelf minderwaardig voelt, je achterblijft met het gevoel dat er iets mis met je is, je niet meer op jezelf vertrouwt, je ervan overtuigd raakt dat je beter alleen kunt blijven, dat je stopt met dromen, wensen en hopen.
Je zet habits en patronen zonder nadenken voort die je waarschijnlijk niet meer nodig hebt
Wat er ook gebeurt als je geen tijd neemt om even stil te staan, te reflecteren, te verwerken, is dat je vaak een bepaalde leefstijl, habits en patronen voortzet die je hebt ontwikkeld door het trauma of door de stressvolle gebeurtenis die je nu eigenlijk niet meer nodig hebt. Na een enorm drukke periode op je werk ga je (ongemerkt) op hetzelfde tempo door (want je hebt je zenuwstelsel niet geleerd dat het oke is om weer te ontspannen), je houdt dezelfde (stressvolle) habits in je leven die in die tijd hielpen maar nu inmiddels niet meer (nodig zijn), je ochtendroutine, die sla je nog steeds over (daar was toen geen tijd voor), de habit om te roken of te snoepen om te ontstressen houd je er ook in.
Je groeit niet
Of in ieder geval niet op de manier waarop de gebeurtenis of periode je zou kunnen doen groeien. Want dat is wat er gebeurt wanneer je jezelf door iets moeilijks heen werkt en er écht mee gaat werken. Wanneer je pijnlijke emoties keer op keer doorvoelt, gaat reflecteren en onderzoeken (schrijven, schrijven, schrijven!), ruimte maakt zodat wat naar de oppervlakte mag komen naar de oppervlakte kan komen, met een therapeut gaat werken, de tijd neemt die je nodig hebt om bij te komen, te herstellen: je groeit. De relatie met jezelf wordt sterker, je ontwikkelt veerkracht, je krijgt een hogere tolerantie voor alles wat moeilijk is (de moeilijke weg schuw je niet meer), je heelt je kindertijd pijnen en wonden, je zelfvertrouwen wordt groter, je krijgt meer perspectief, kunt beter relativeren, je leert jezelf steeds beter kennen, je ontwikkelt meer compassie, doet belangrijke lessen op, je krijgt meer diepgang.
Foto: Unsplash
+ show Comments
- Hide Comments
add a comment