Dat de relatie met je opvoeders en vooral of zij in staat zijn geweest om je zoveel mogelijk te voorzien in je emotionele behoeften zorgt voor een bepaald hechtingspatroon dat je als kind in de eerste jaren van je leven ontwikkeld?


Dat je hechtingspatroon samengaat met thema’s als eigenwaarde en je zelfbeeld, je relatie met emoties, je behoeften maar ook patronen in relaties?


Dat wanneer je een onveilige hechting hebt ontwikkeld en hier geen kennis van hebt, je je vaak afvraagt ‘wat is er toch met me aan de hand?’


Dat je niet kunt helen, niet van je kindertijd, maar ook niet van gebeurtenissen in het nu, wanneer je niet durft te voelen?


Dat afleiden, vermijden, onderdrukken, wanneer je emoties ervaart die je niet wilt voelen, strategieën zijn die je op de lange termijn ontzettend veel schade kunnen toebrengen en zorgen voor resultaten en uitwerken die je NIET wilt? 


Dat wanneer je pijn, rouw, frustratie, teleurstelling en afwijzing niet wilt voelen, je deze onderdrukt, je de fijne, lichtere emoties ook minder intens ervaart? 


Dat niet verwerkte emoties worden opgeslagen en op de langere termijn voor chronische stress zorgen? Iets wat vervolgens weer voor allerlei gezondheidsissues kan zorgen als moodswings, woede uitbarstingen, hoofdpijn, slaapproblemen, depressie, problemen met je spijsvertering en zelfs hartziekten?