Ik dacht altijd dat mijn verhaal begon zo rond het einde van de middelbare school toen ik in de knoop raakte en moeite had met het kiezen van een pad, maar eigenlijk was dat al veel eerder. Ik was een vrolijke puber die volop van die mooie tijd in haar leven genoot, terwijl ze ondertussen al behoorlijk worstelde met zichzelf, met leegte, eenzaamheid, de situatie thuis, de relatie met haar lichaam en eten, zelftwijfel, erbij willen horen. 

Na de middelbare school maakte ik de keuze om te gaan werken in plaats van een studie te gaan volgen. Ik ging een ander pad bewandelen dan mijn leeftijdsgenoten omdat ik simpelweg niet wist wat ik van mijn leven wilde. Ik had niet iets waar ik heel erg in uitblonk, een interesse voor een bepaald vak waar ik mijn beroep van wilde maken of een bepaald gevoel om een richting op te gaan. 

Het vinden van een soort van passie of levensdoel begon na een tijdje zwaar aan me te trekken. Ik voelde me anders, nergens echt op mijn plek en had het gevoel alsof ik een leven leefde dat niet de mijne was. Toen ik begin twintig was raakte ik steeds verder van mezelf verwijderd. Antwoorden die uitbleven, maar wat doen in het leven, maar ook onderdrukte gevoelens en trauma uit mijn kindertijd en jeugd maakte dat ik ging vluchten in werk en liefde om maar niet te hoeven voelen en mijn problemen te kunnen negeren. 

Tot ik tweeëntwintig was, mijn lichaam stopte met functioneren en mijn geest niet meer wilde. Ik was opgebrand. Ruim anderhalf jaar was mijn leven behoorlijk donker. Mijn wereld werd heel klein. Ik ervaarde depressieve gedachten en gevoelens. Ik voelde schaamte vanwege mijn situatie. Ik werd passief. Dit was nodig om me uiteindelijk te beseffen: het kan zo niet langer. Mijn manier van leven, het vluchten, het herhalen van patronen: ik moet het anders gaan doen.

En dat deed ik zowel letterlijk als figuurlijk. Een jaar lang heb ik in het teken gesteld van ‘mij’. Ik zegde vanuit een onderbuikgevoel mijn huis op en ben eerst een tijdje de wereld in gegaan, op pad met mezelf. Dat avontuur werd het begin van een dieper innerlijk proces. Thuiskomen bij mezelf. Ontdekken wie ik ben zonder al die externe factoren. Alleen in een hutje in Bali (heel cliché) moest ik onder ogen komen wat ik al die jaren angstvallig uit de weg was gegaan. Mezelf. Pijn, verdriet, trauma, eenzaamheid, leegte. Ik kon niet meer vluchten. De enige weg was er doorheen, en ik ben er doorheen gegaan. Deze maanden met mezelf, op mezelf, ik reisde ook naar en door Australië, zonder vaste basis waren zo helend. Ik kreeg een nieuw beeld van mezelf, voelde me krachtiger, kreeg meer zelfvertrouwen.

Dat jaar werd het begin van een langdurig groei, zelfliefde en helingsproces. Ik raakte verslingerd aan alles wat met persoonlijke ontwikkeling te maken heeft en rolde op een natuurlijke manier van het ene thema in het andere. 

Door mijn nieuwsgierigheid en bereidheid (ik heb het moeilijke, pijnlijke, oncomfortabele werk gedaan, jarenlang, dag in dag uit) ben ik in staat geweest om mezelf maar ook mijn leven in een aantal jaren compleet te transformeren. 

ik mocht mijn innerlijke reis vervolgen

Wat begon als een hobby, een uitlaatklep, Lief voor je Leif startte als blog, ik deelde over mijn persoonlijke groeiproces, zelfontwikkeling en alles wat me inspireerde in het leven, is inmiddels al jaren mijn werk.

Na het meest intensieve deel van mijn innerlijke reis ben ik mijn kennis en ervaringen om gaan zetten in cursussen, gidsen en tools. Ik startte met het organiseren van challenges en coaching groepen. 

Sinds een aantal jaren heb ik 1-op-1 sessies met cliënten, ik organiseer mini retreats. 

Het is een job waar ik alles van mezelf in kwijt kan en zó ontzettend veel voldoening uithaal.

Deze stap reflecteert precies mijn proces maar ook ‘het proces’ (en dus het jouwe!): na het helen en het ontwikkelen van een stevige basis in mezelf (zelfliefde) ontstond er ruimte om te gaan bloeien en mijn leven te gaan vormgeven zoals ik dat het liefste leef, passend bij de persoon die ik nu ben. Spanje werd heel impulsief mijn nieuwe thuis na een vakantie van 2 weken. Weken waarin ik me nog nooit zo levend, rustig, ontspannen en mezelf heb gevoeld. Deze onverwachte stap bleek vervolgens alles wat ik nodig had om nog verder te groeien en helen en nog dichter bij mezelf te komen. Want natuurlijk ben ook ik nog steeds onderweg.