In deze blog deel ik een verhaal met je van een van mijn cliënten. Iemand die jarenlang worstelde in de liefde en van ongezonde relatie naar ongezonde relatie ging. Na een innerlijke reis en het werken aan zelfliefde en heling is haar realiteit in een aantal jaren compleet veranderd en ervaart ze eindelijk hoe échte liefde voelt, hoe het is om in een gezonde relatie te zijn.

Dit is het verhaal van een van mijn cliënten, N.

Zij kreeg als kind al jong de boodschap dat het gras niet groener is bij de buren en dat je tevreden moet zijn met wat je hebt.

Zelfs als dat betekent in een huwelijk blijven waarin je niet jezelf kunt zijn, je niet voldoende in je behoeften wordt voorzien en niet gelukkig bent. Het levende voorbeeld wat haar ouders haar elke dag gaven.

Haar vader was emotioneel niet beschikbaar.

Door het gedrag en de keuzes van haar moeder ontwikkelde ze al heel jong de wond van de verlating.

Helemaal geaccepteerd voor wie ze was voelde ze zich nooit. 

Ze had altijd het idee en het gevoel dat ze anders moest zijn. 

Dit uitte zich in haar pubertijd in een enorme (soms zelfs ongezonde) behoefte aan bevestiging. 

Naar op ongezonde manieren op zoek gaan naar aandacht en liefde.

Naar het proberen op te vullen van een diepe innerlijke leegte.

Naar het zijn van een persoon die ze diep van binnen helemaal niet was. 

De eerste jongen waarmee ze een relatie kreeg was, net als haar vader, emotioneel niet beschikbaar.

Het was een relatie waarin ze in een hokje geduwd werd.

Emotioneel misbruik ervaarde. 

Die het laatste restje eigenwaarde wat ze nog had deed verdwijnen. 

In de jaren die volgden had ze verschillende relaties. 

Sommigen ‘gezond’ en veilig, anderen een reflectie van haar kindertijd en wonden. 

N. had in die jaren geen idee wie ze was, wat ze eigenlijk zocht in een partner of nodig had in een relatie. Haar zelfbeeld was heel laag, en vanuit haar angst om weer verlaten te worden koos ze (onbewust) meestal partners die te veilig waren, haar niet voldoende uitdaagden, niet ‘gelijkwaardig’ voelden. 

Nadat ze een vorm van trauma bonding had ervaren met een (narcistische) man met wie ze een korte tijd had gedate, een contact dat al haar wonden blootlegde, in een trauma response bracht en haar in enkele maanden een schim van zichzelf maakte, besloot ze:

Het is genoeg. 

Ik ga me op mezelf richten. Aan zelfliefde werken, mijn eigen basis versterken, helen.

Jarenlang bleef N. bewust single terwijl ze op een innerlijke reis was. 

Die basis, die was er inmiddels.

Haar zelfbeeld was positiever, ze stond stevig in het leven, ze had een leven gecreëerd waarin ze tot bloei kwam, happy was, ze wist voor een groot deel wie ze was, ze vond zichzelf weer een fijn en leuk mens. Er was veiligheid en geborgenheid in zichzelf.

Maar die dosis zelfliefde weerhield haar er niet van om na die lange periode alleen straalverliefd te worden op een man met een vermijdende hechting.

Wat ze niet wist was dat haar innerlijke gewonde kind, dat meisje dat hunkerde naar een emotioneel niet beschikbare man zoals haar vader die JA tegen haar zei en de commitment met haar aan wilde gaan, die haar koos, nog steeds volledig aan zet was in haar liefdesleven.

Ondanks de sterke en liefdevolle relatie met zichzelf. Ondanks haar innerlijke werk.

Wat haar dreef in haar liefdesleven was aantrekkingskracht.

En aantrekkingskracht is niks meer dan 2 (gewonde) zielen die iets van herkenning in elkaars verhalen vinden (verlating en afwijzing zijn een perfecte combinatie) en heling en verlichting hopen te vinden in de relatie. 

Wat haar aantrok in die liefde was zijn zelfstandigheid, het feit dat hij op zichzelf was, dat hij behoorlijk zelfverzekerd overkwam, weinig nodig leek te hebben van de mensen om hem heen, zijn gebrek aan kwetsbaarheid. 

Haar (tendentie richting een) angstige hechting (die alleen naar de voorgrond komt bij mensen met een vermijdende hechting) is vrijwel het tegenovergestelde profiel.

In hem vond ze daarnaast de oude, soms toxische maar heel bekende en daarmee ‘veilige’ dynamieken van thuis terug.

Negeren, conflictvermijding, het invalideren van ervaringen en emoties, het gebrek aan emotionele steun, het gebrek aan veiligheid in (hevige) gesprekken, het uitblijven van repair. 

Door zijn vermijdende hechting werd zij opeens weer dat overgevoelige meisje dat zich altijd teveel voelde, teveel nodig had, teveel vroeg. 

Dat nooit de bevestiging kreeg waar ze naar zocht.

Geen prioriteit was. 

Dat zich altijd afgewezen voelde. Ervaarde dat er geen ruimte was voor haar emoties. 

Door zijn angst voor diepere commitment en zijn vluchtgedrag elke keer wanneer ze iets te dichtbij kwam, werd haar verlatingswond keer op keer geactiveerd.

Een relatie die haar compleet in stukken achterliet. 

Maar anders dan dat het haar gebroken achterliet werd het haar wake-up call.

Deze relatie was de aanleiding om haar patronen in vorige liefdesrelaties te gaan onderzoeken.

Om in de wereld van hechting te duiken.

Helder te krijgen wat ze eigenlijk nodig heeft in een relatie om zich veilig te voelen, te kunnen bloeien.

Welk type persoon dan wél bij haar past. 

Inmiddels is N. al een tijd gelukkig in de liefde.

Maar dan nu echt.

Het soort liefde dat ze nog nooit eerder in haar leven heeft ervaren en in het niks lijkt op hetgeen wat ze verwarde met liefde.

Liefde was voor haar namelijk meestal het ervaren van anxiety, rollercoaster gevoelens, onrust, onzekerheid.

Liefde stond voor haar gelijk aan werk, aan heel hard haar best doen, aan vaak moeten trekken om iets te laten functioneren.

Aan zichzelf wegcijferen, klein maken, aanpassen.

Allemaal patronen vanuit haar verleden. 

En nu?

Is liefde kalm, veilig, stabiel, zeker, warm, open.

Haar liefde kiest haar elke dag opnieuw. Komt opdagen zonder dat ze dat hoeft te vragen. 

Geeft haar elke dag de bevestiging die ze inmiddels allang niet meer nodig heeft.

Houdt net zoveel van samen tijd doorbrengen als zij.

Vindt haar geweldig als de persoon die ze is en communiceert dat het liefste de hele dag door. 

Ze kan voelen wat ze voelt, hij blijft, hij luistert, hij steunt. 

Er is wederzijds respect in discussies, er worden moeilijke gesprekken gevoerd, ervaringen worden gevalideerd.

N. kan eindelijk leunen, na al die jaren in relaties te zijn geweest waarin ze alsmaar aan het dragen was. 

De basis die ze nodig had om simpelweg te kunnen zijn een relatie, om zich veilig te voelen, zich te openen, te kunnen liefhebben, nog meer van zichzelf te kunnen zijn.

Toen ik haar vroeg hoe ze liefde nu zou beschrijven zei ze:

Het is alsof mijn hart explodeert.

Als ik over hem praat, aan hem denk, hem zie, dan gaat er een warme gloed door mijn lijf, dan voel ik mijn hart letterlijk groter worden, en het enige wat ik kan denken is: wat ben ik blij dat dit mijn man is. Dat wij elkaar kiezen, elke dag.

Door een aantal jaren intensief aan zelfliefde en heling te werken ging N. van een verleden vol ongezonde en traumatische relaties en ervaringen naar een gezonde relatie, eentje die gelijkwaardig voelt, veilig, warm, waarin ze zichzelf kan zijn, ze op handen gedragen wordt. Een scenario dat voor jou, wanneer je je in dit verhaal herkent, vast nog zo ver weg voelt, maar écht haalbaar is. Ik ga graag met je aan de slag.

In deze blog deel ik een verhaal met je van een van mijn cliënten. Iemand die jarenlang worstelde in de liefde en van ongezonde relatie naar ongezonde relatie ging. Na een innerlijke reis en het werken aan zelfliefde en heling is haar realiteit in een aantal jaren compleet veranderd en ervaart ze eindelijk hoe échte liefde voelt, hoe het is om in een gezonde relatie te zijn.

Dit is het verhaal van een van mijn cliënten, N.

Zij kreeg als kind al jong de boodschap dat het gras niet groener is bij de buren en dat je tevreden moet zijn met wat je hebt.

Zelfs als dat betekent in een huwelijk blijven waarin je niet jezelf kunt zijn, je niet voldoende in je behoeften wordt voorzien en niet gelukkig bent. Het levende voorbeeld wat haar ouders haar elke dag gaven.

Haar vader was emotioneel niet beschikbaar.

Door het gedrag en de keuzes van haar moeder ontwikkelde ze al heel jong de wond van de verlating.

Helemaal geaccepteerd voor wie ze was voelde ze zich nooit. 

Ze had altijd het idee en het gevoel dat ze anders moest zijn. 

Dit uitte zich in haar pubertijd in een enorme (soms zelfs ongezonde) behoefte aan bevestiging. 

Naar op ongezonde manieren op zoek gaan naar aandacht en liefde.

Naar het proberen op te vullen van een diepe innerlijke leegte.

Naar het zijn van een persoon die ze diep van binnen helemaal niet was. 

De eerste jongen waarmee ze een relatie kreeg was, net als haar vader, emotioneel niet beschikbaar.

Het was een relatie waarin ze in een hokje geduwd werd.

Emotioneel misbruik ervaarde. 

Die het laatste restje eigenwaarde wat ze nog had deed verdwijnen. 

In de jaren die volgden had ze verschillende relaties. 

Sommigen ‘gezond’ en veilig, anderen een reflectie van haar kindertijd en wonden. 

N. had in die jaren geen idee wie ze was, wat ze eigenlijk zocht in een partner of nodig had in een relatie. Haar zelfbeeld was heel laag, en vanuit haar angst om weer verlaten te worden koos ze (onbewust) meestal partners die te veilig waren, haar niet voldoende uitdaagden, niet ‘gelijkwaardig’ voelden. 

Nadat ze een vorm van trauma bonding had ervaren met een (narcistische) man met wie ze een korte tijd had gedate, een contact dat al haar wonden blootlegde, in een trauma response bracht en haar in enkele maanden een schim van zichzelf maakte, besloot ze:

Het is genoeg. 

Ik ga me op mezelf richten. Aan zelfliefde werken, mijn eigen basis versterken, helen.

Jarenlang bleef N. bewust single terwijl ze op een innerlijke reis was. 

Die basis, die was er inmiddels.

Haar zelfbeeld was positiever, ze stond stevig in het leven, ze had een leven gecreëerd waarin ze tot bloei kwam, happy was, ze wist voor een groot deel wie ze was, ze vond zichzelf weer een fijn en leuk mens. Er was veiligheid en geborgenheid in zichzelf.

Maar die dosis zelfliefde weerhield haar er niet van om na die lange periode alleen straalverliefd te worden op een man met een vermijdende hechting.

Wat ze niet wist was dat haar innerlijke gewonde kind, dat meisje dat hunkerde naar een emotioneel niet beschikbare man zoals haar vader die JA tegen haar zei en de commitment met haar aan wilde gaan, die haar koos, nog steeds volledig aan zet was in haar liefdesleven.

Ondanks de sterke en liefdevolle relatie met zichzelf. Ondanks haar innerlijke werk.

Wat haar dreef in haar liefdesleven was aantrekkingskracht.

En aantrekkingskracht is niks meer dan 2 (gewonde) zielen die iets van herkenning in elkaars verhalen vinden (verlating en afwijzing zijn een perfecte combinatie) en heling en verlichting hopen te vinden in de relatie. 

Wat haar aantrok in die liefde was zijn zelfstandigheid, het feit dat hij op zichzelf was, dat hij behoorlijk zelfverzekerd overkwam, weinig nodig leek te hebben van de mensen om hem heen, zijn gebrek aan kwetsbaarheid. 

Haar (tendentie richting een) angstige hechting (die alleen naar de voorgrond komt bij mensen met een vermijdende hechting) is vrijwel het tegenovergestelde profiel.

In hem vond ze daarnaast de oude, soms toxische maar heel bekende en daarmee ‘veilige’ dynamieken van thuis terug.

Negeren, conflictvermijding, het invalideren van ervaringen en emoties, het gebrek aan emotionele steun, het gebrek aan veiligheid in (hevige) gesprekken, het uitblijven van repair. 

Door zijn vermijdende hechting werd zij opeens weer dat overgevoelige meisje dat zich altijd teveel voelde, teveel nodig had, teveel vroeg. 

Dat nooit de bevestiging kreeg waar ze naar zocht.

Geen prioriteit was. 

Dat zich altijd afgewezen voelde. Ervaarde dat er geen ruimte was voor haar emoties. 

Door zijn angst voor diepere commitment en zijn vluchtgedrag elke keer wanneer ze iets te dichtbij kwam, werd haar verlatingswond keer op keer geactiveerd.

Een relatie die haar compleet in stukken achterliet. 

Maar anders dan dat het haar gebroken achterliet werd het haar wake-up call.

Deze relatie was de aanleiding om haar patronen in vorige liefdesrelaties te gaan onderzoeken.

Om in de wereld van hechting te duiken.

Helder te krijgen wat ze eigenlijk nodig heeft in een relatie om zich veilig te voelen, te kunnen bloeien.

Welk type persoon dan wél bij haar past. 

Inmiddels is N. al een tijd gelukkig in de liefde.

Maar dan nu echt.

Het soort liefde dat ze nog nooit eerder in haar leven heeft ervaren en in het niks lijkt op hetgeen wat ze verwarde met liefde.

Liefde was voor haar namelijk meestal het ervaren van anxiety, rollercoaster gevoelens, onrust, onzekerheid.

Liefde stond voor haar gelijk aan werk, aan heel hard haar best doen, aan vaak moeten trekken om iets te laten functioneren.

Aan zichzelf wegcijferen, klein maken, aanpassen.

Allemaal patronen vanuit haar verleden. 

En nu?

Is liefde kalm, veilig, stabiel, zeker, warm, open.

Haar liefde kiest haar elke dag opnieuw. Komt opdagen zonder dat ze dat hoeft te vragen. 

Geeft haar elke dag de bevestiging die ze inmiddels allang niet meer nodig heeft.

Houdt net zoveel van samen tijd doorbrengen als zij.

Vindt haar geweldig als de persoon die ze is en communiceert dat het liefste de hele dag door. 

Ze kan voelen wat ze voelt, hij blijft, hij luistert, hij steunt. 

Er is wederzijds respect in discussies, er worden moeilijke gesprekken gevoerd, ervaringen worden gevalideerd.

N. kan eindelijk leunen, na al die jaren in relaties te zijn geweest waarin ze alsmaar aan het dragen was. 

De basis die ze nodig had om simpelweg te kunnen zijn een relatie, om zich veilig te voelen, zich te openen, te kunnen liefhebben, nog meer van zichzelf te kunnen zijn.

Toen ik haar vroeg hoe ze liefde nu zou beschrijven zei ze:

Het is alsof mijn hart explodeert.

Als ik over hem praat, aan hem denk, hem zie, dan gaat er een warme gloed door mijn lijf, dan voel ik mijn hart letterlijk groter worden, en het enige wat ik kan denken is: wat ben ik blij dat dit mijn man is. Dat wij elkaar kiezen, elke dag.

Door een aantal jaren intensief aan zelfliefde en heling te werken ging N. van een verleden vol ongezonde en traumatische relaties en ervaringen naar een gezonde relatie, eentje die gelijkwaardig voelt, veilig, warm, waarin ze zichzelf kan zijn, ze op handen gedragen wordt. Een scenario dat voor jou, wanneer je je in dit verhaal herkent, vast nog zo ver weg voelt, maar écht haalbaar is. Ik ga graag met je aan de slag.