Het is een realiteit waarin ontzettend veel vrouwen (mensen) zijn opgegroeid: met een moeder met een laag zelfbeeld (deze blog vind je hier) en een vader die emotioneel niet beschikbaar is (uitgegaan van een traditioneel gezin). Wat kunnen hiervan de gevolgen zijn als je eenmaal volwassen bent? Wat zou je kunnen ervaren, voelen, waar zou je mee kunnen worstelen, welke patronen horen bij deze geschiedenis? Ik heb de kern voor je proberen te verwoorden in deze blog. Met natuurlijk de disclaimer dat elk verhaal anders is, en dat andere dynamieken, gedragingen en trauma patronen elkaar vervolgens ook weer kunnen beïnvloeden.
Wanneer je als kind opgroeit met een vader die emotioneel niet beschikbaar is dan krijg je als voorbeeld…
Iemand die op emotioneel gebied onderontwikkeld is of niet ontwikkeld is. Je vader kent geen of weinig emotie en als hij emoties toont dan zijn dit de geaccepteerde emoties voor een man. Boosheid, frustratie, woede.
Iemand die heel rationeel is, zich niet goed kan inleven in de belevingswereld van de ander, iemand die empathie en compassie mist, vaak heel oplossingsgericht is.
Een vaderfiguur die moeite heeft met de emoties van zijn kind(eren). Die hier geen ruimte voor kan maken, niet goed weet wat te doen, die je niet kan troosten, je laat weten dat ‘je maar moet stoppen met huilen’. Iemand die bang is voor jouw gevoelens omdat deze werken als een trigger voor zijn eigen emotionele wereld (waarvan hij afgesloten is).
Iemand die weinig diepgang kent, die het graag wat meer oppervlakkig houdt, zich comfortabel voelt bij gesprekken over ditjes en datjes.
Een vaderfiguur die ongezonde copingmanieren heeft. Wanneer er iets speelt wat zijn aandacht nodig heeft, hij door een stressvolle periode gaat of met verlies te maken heeft zoekt hij zijn heil in sport, werk, alcohol, nieuwe projecten, hobby’s, tv kijken.
Iemand die moeite heeft om zich te verbinden met de ander doordat hij (deels) afgesloten is van zijn emotionele wereld. Iemand die niet snel dichtbij komt, mensen wat meer op afstand houdt. Hierdoor zijn relaties vaak oppervlakkig, stroef, zakelijk.
Als volwassene kan het zijn dat…
Opgroeien met een vader die emotioneel niet beschikbaar is heeft meestal als gevolg dat je een diepe leegte in jezelf ervaart door het gebrek aan (emotionele) verbinding met je vader in je kindertijd (maar ook nog steeds als volwassene). Je vader is namelijk ook die voedingsbron van liefde. Is er geen verbinding dan kan die liefde ook moeilijker stromen in jezelf. (Hier vind je de gids over het thema emotionele behoeften.)
Dat je je als volwassene aangetrokken voelt tot partners (mannen) die emotioneel niet beschikbaar zijn, evenals je vader. Omdat je vader enerzijds de blauwdruk is voor ‘de man’ in je leven. Maar ook omdat je als kind hebt ervaren dat er vanuit je vader geen ruimte was voor jouw emoties waardoor het voor jou als volwassene heel bekend en veilig voelt om een partner naast je te hebben die ook jouw emoties afwijst. Je zenuwstelsel en brein voelen zich comfortabel bij dit type man en je kinddeel wil altijd de realiteit van vroeger voortzetten.
Daarnaast heeft je innerlijke kind het verlangen om het verhaal wat ze vroeger geleefd heeft een ander einde te geven. Dit doe je door je partner te willen redden (veranderen) zodat hij op emotioneel wél beschikbaar wordt en jouw kinddeel alsnog die man in haar leven heeft waarmee ze zich op emotioneel niveau kan verbinden.
Je zult als volwassene echter gaan ervaren dat je je emotioneel niet beschikbare partner (zonder zijn medewerking, therapie) niet kunt veranderen en dat je hierdoor samenleeft met een kopie van je vader.
Iemand die (heel) rationeel is, met wie je moeilijk diepgaande gesprekken kunt voeren, iemand die zich niet kan inleven in jou, in jouw innerlijke wereld, zorgen en worstelingen.
Iemand die zich oncomfortabel voelt bij jouw (soms hevige) emoties.
Die niet echt kan luisteren en vaak meteen met oplossingen komt.
Met wie je een (diepere) verbinding mist waardoor je in de relatie altijd het gevoel hebt dat er iets mist.
Iemand die je eigenlijk helemaal niet goed kent, waarvan je geen idee hebt wat er speelt in zijn leven, wat hij denkt of voelt.
Een relatie die door gebrek aan kwetsbaarheid en openheid oppervlakkig voelt en daarmee niet vervullend is.
Een persoon die waarschijnlijk niet open staat voor zelfontwikkeling (of alleen op rationeel niveau) omdat de drempel hiervoor veel te hoog is waardoor de kans bestaat dat jullie elkaar ontgroeien.
Een thema in de relatie wat er op de langere termijn voor kan zorgen dat, wanneer jij wel groeit en heelt, je je aangetrokken gaat voelen tot mensen die wel die emotionele diepgang hebben.
In algemene context zal opgroeien met een vader die emotioneel niet beschikbaar is ervoor zorgen dat de ‘emotioneel niet beschikbare man’ een thema is in je leven. Je baas, een goede vriend, een collega, zij kunnen triggers voor je zijn en je doen herinneren aan de relatie met je vader als kind en al die momenten waarin je je emotioneel niet verbonden voelde, niet getroost werd, waarin je je niet aan moest stellen, je emoties rationeel werden opgelost of niet werden gevalideerd. Deze personen komen in je leven zodat jij de relatie met je vader en daarmee de wonden die door die relatie zijn ontstaan kunt helen.
Foto: Unsplash
Het is een realiteit waarin ontzettend veel vrouwen (mensen) zijn opgegroeid: met een moeder met een laag zelfbeeld (deze blog vind je hier) en een vader die emotioneel niet beschikbaar is (uitgegaan van een traditioneel gezin). Wat kunnen hiervan de gevolgen zijn als je eenmaal volwassen bent? Wat zou je kunnen ervaren, voelen, waar zou je mee kunnen worstelen, welke patronen horen bij deze geschiedenis? Ik heb de kern voor je proberen te verwoorden in deze blog. Met natuurlijk de disclaimer dat elk verhaal anders is, en dat andere dynamieken, gedragingen en trauma patronen elkaar vervolgens ook weer kunnen beïnvloeden.
Wanneer je als kind opgroeit met een vader die emotioneel niet beschikbaar is dan krijg je als voorbeeld…
Iemand die op emotioneel gebied onderontwikkeld is of niet ontwikkeld is. Je vader kent geen of weinig emotie en als hij emoties toont dan zijn dit de geaccepteerde emoties voor een man. Boosheid, frustratie, woede.
Iemand die heel rationeel is, zich niet goed kan inleven in de belevingswereld van de ander, iemand die empathie en compassie mist, vaak heel oplossingsgericht is.
Een vaderfiguur die moeite heeft met de emoties van zijn kind(eren). Die hier geen ruimte voor kan maken, niet goed weet wat te doen, die je niet kan troosten, je laat weten dat ‘je maar moet stoppen met huilen’. Iemand die bang is voor jouw gevoelens omdat deze werken als een trigger voor zijn eigen emotionele wereld (waarvan hij afgesloten is).
Iemand die weinig diepgang kent, die het graag wat meer oppervlakkig houdt, zich comfortabel voelt bij gesprekken over ditjes en datjes.
Een vaderfiguur die ongezonde copingmanieren heeft. Wanneer er iets speelt wat zijn aandacht nodig heeft, hij door een stressvolle periode gaat of met verlies te maken heeft zoekt hij zijn heil in sport, werk, alcohol, nieuwe projecten, hobby’s, tv kijken.
Iemand die moeite heeft om zich te verbinden met de ander doordat hij (deels) afgesloten is van zijn emotionele wereld. Iemand die niet snel dichtbij komt, mensen wat meer op afstand houdt. Hierdoor zijn relaties vaak oppervlakkig, stroef, zakelijk.
Als volwassene kan het zijn dat…
Opgroeien met een vader die emotioneel niet beschikbaar is heeft meestal als gevolg dat je een diepe leegte in jezelf ervaart door het gebrek aan (emotionele) verbinding met je vader in je kindertijd (maar ook nog steeds als volwassene). Je vader is namelijk ook die voedingsbron van liefde. Is er geen verbinding dan kan die liefde ook moeilijker stromen in jezelf. (Hier vind je de gids over het thema emotionele behoeften.)
Dat je je als volwassene aangetrokken voelt tot partners (mannen) die emotioneel niet beschikbaar zijn, evenals je vader. Omdat je vader enerzijds de blauwdruk is voor ‘de man’ in je leven. Maar ook omdat je als kind hebt ervaren dat er vanuit je vader geen ruimte was voor jouw emoties waardoor het voor jou als volwassene heel bekend en veilig voelt om een partner naast je te hebben die ook jouw emoties afwijst. Je zenuwstelsel en brein voelen zich comfortabel bij dit type man en je kinddeel wil altijd de realiteit van vroeger voortzetten.
Daarnaast heeft je innerlijke kind het verlangen om het verhaal wat ze vroeger geleefd heeft een ander einde te geven. Dit doe je door je partner te willen redden (veranderen) zodat hij op emotioneel wél beschikbaar wordt en jouw kinddeel alsnog die man in haar leven heeft waarmee ze zich op emotioneel niveau kan verbinden.
Je zult als volwassene echter gaan ervaren dat je je emotioneel niet beschikbare partner (zonder zijn medewerking, therapie) niet kunt veranderen en dat je hierdoor samenleeft met een kopie van je vader.
Iemand die (heel) rationeel is, met wie je moeilijk diepgaande gesprekken kunt voeren, iemand die zich niet kan inleven in jou, in jouw innerlijke wereld, zorgen en worstelingen.
Iemand die zich oncomfortabel voelt bij jouw (soms hevige) emoties.
Die niet echt kan luisteren en vaak meteen met oplossingen komt.
Met wie je een (diepere) verbinding mist waardoor je in de relatie altijd het gevoel hebt dat er iets mist.
Iemand die je eigenlijk helemaal niet goed kent, waarvan je geen idee hebt wat er speelt in zijn leven, wat hij denkt of voelt.
Een relatie die door gebrek aan kwetsbaarheid en openheid oppervlakkig voelt en daarmee niet vervullend is.
Een persoon die waarschijnlijk niet open staat voor zelfontwikkeling (of alleen op rationeel niveau) omdat de drempel hiervoor veel te hoog is waardoor de kans bestaat dat jullie elkaar ontgroeien.
Een thema in de relatie wat er op de langere termijn voor kan zorgen dat, wanneer jij wel groeit en heelt, je je aangetrokken gaat voelen tot mensen die wel die emotionele diepgang hebben.
In algemene context zal opgroeien met een vader die emotioneel niet beschikbaar is ervoor zorgen dat de ‘emotioneel niet beschikbare man’ een thema is in je leven. Je baas, een goede vriend, een collega, zij kunnen triggers voor je zijn en je doen herinneren aan de relatie met je vader als kind en al die momenten waarin je je emotioneel niet verbonden voelde, niet getroost werd, waarin je je niet aan moest stellen, je emoties rationeel werden opgelost of niet werden gevalideerd. Deze personen komen in je leven zodat jij de relatie met je vader en daarmee de wonden die door die relatie zijn ontstaan kunt helen.
Foto: Unsplash
+ show Comments
- Hide Comments
add a comment