Wanneer we over heling en het innerlijk kind werk praten gaat het meestal over trauma, emotionele wonden. Wat minder aandacht krijgt is de blauwdruk die je als kind hebt gekregen door wat je om je heen zag en hoorde, door de waarden van je opvoeders, de focus in de opvoeding, bepaalde sterke overtuigingen die geleefd werden. Deze blog helpt je begrijpen waarom het niet alleen nodig is om je rugzak te gaan bekijken en aan heling te gaan werken, maar ook te gaan onderzoeken wat van vroeger je (onbewust) bent gaan leven en voortzetten, en vervolgens jezelf te gaan heropvoeden (reparenting).

Het spijt me dit te moeten zeggen lief mens…

Maar de basis die je als kind gekregen hebt

Wat je hebt geleerd over jezelf, het leven, wat belangrijk is

Wat je weerspiegelt hebt gekregen

De patronen die je hebt ontwikkeld/hebt moeten ontwikkelen

Je overtuigingen

Het overgrote deel is waarschijnlijk niet helpend geweest.

Gebaseerd op doorgegeven trauma, van generatie op generatie (tot iemand gaat helen).

Zijn ontstaan vanuit noodzaak, gemis, pijn, beperking, trauma, overleven.

Heeft je vaak alleen maar doen verwijderen van je mooie, liefdevolle en perfecte kern.

Ik ga het aan je uitleggen.

Allereerst ben je opgevoed door de vorige generatie.

Een generatie waarin er heel beperkte kennis was over opvoeding. Gaf je je kind te eten, een dak, schone kleding, kon het naar school, dan was je een goede ouder. Er was geen plan, er bestond geen bewust ouderschap, de meeste ouders dachten dat ouderschap een skill was die iedereen van nature bezit.

De prioriteiten maar ook waarden waren totaal anders.

Zelfliefde werd niet geprezen, jezelf wegcijferen wel. Voor anderen klaarstaan maakte je een goed mens.

Er werd volop ge-peoplepleased.

Zekerheid, stabiliteit, financiële zekerheid, de veilige weg kiezen, ze stonden bovenaan het lijstje.

De focus lag meestal op de buitenwereld (wat zullen anderen hier van vinden, als we maar niet voor gek staan, we moeten erbij horen, het ideale gezin uitstralen).

Moeilijke gesprekken, ze werden vrijwel niet gevoerd. Kwetsbaarheid, het was er weinig.

Omgaan met emoties, voelen, emoties bespreekbaar maken, veel opvoeders hadden geen idee hoe hun kinderen emotioneel te steunen.

Er was weinig ruimte om jezelf als mens te ontwikkelen, te ontdekken, en je eigen pad te bewandelen. De gebaande weg was de weg. Studeren, een baan, een huis, gezin. Het gangbare.

En dat heeft je gevormd.

Je manier van denken, je prioriteiten, focus, waarden, wanneer je ze niet geüpdate hebt zijn ze gebaseerd op de blauwdruk die je thuis gekregen hebt.

In veel gezinnen ontbrak kennis over de basis in de opvoeding:

Je kind zoveel mogelijk voorzien in zijn/haar emotionele behoeften.

Behoeften die bijna belangrijker zijn dan een dak boven je hoofd of te eten hebben. Wil je een gezond zelfbeeld ontwikkelen, stevig in je schoenen staan en een dosis zelfliefde hebben dan heb je daar namelijk je ouders bij nodig.

Je hebt het nodig om te ervaren dat zij je helemaal accepteren om wie je bent, dat alles van jou er mag zijn, je hebt het nodig om gespiegeld te worden in wie je bent, oprechte aandacht, interesse, een knuffel, een ‘ik hou van je’, ‘ik ben zo trots op je (niet alleen bij prestaties, maar gewoon),

het zijn basisbehoeften.

Maar het overgrote deel van de kinderen groeit op met de gedachte en het gevoel dat er iets mis met hen is. Dat ze niet goed genoeg zijn. Missen dat stevige zelfbeeld en het gevoel dat ze er mogen zijn, dat ze iets moois toe te voegen hebben.

Omdat die emotionele behoeften niet voldoende vervuld werden.

Papa en mama druk waren, zelf aan het overleven, en die oprechte aandacht niet hebben kunnen geven.

Omdat kinderen alles wat er om heen heen gebeurt betrekken op henzelf.

Omdat er in die eerste jaren van je leven talloze (soms heel kleine) momenten van afwijzing zijn geweest.

Omdat er niet ‘gerepaired’ werd na een pijnlijke situatie, ruzie, conflict, uitbarsting.

Omdat trauma (geïsoleerd, je draagt het alleen) zorgt voor bepaalde conclusies over jezelf.

En vanuit dat zelfbeeld, met die overtuigingen, ben je de wereld in gegaan.

De patronen die je hebt ontwikkeld in de eerste jaren van je leven hielpen je (letterlijk) je kindertijd overleven.

En niet in de zin van dat je kindertijd letterlijk overleven was, maar ze hielpen je bijvoorbeeld veilig voelen, voorzien in behoeften waarin je niet voorzien werd, ze gaven je een plekje in het gezin, beschermden je voor pijn of afwijzing.

Zij hielpen je je thuissituatie navigeren.

Die thuissituatie, die is allang niet meer.

Maar die patronen leef je nog elke dag.

Je leert van je opvoeders meer door wat ze doen dan door wat ze zeggen.

Hoe je ze ziet gedragen. Waarvan ze overtuigd zijn. Wat ze prioriteit geven. Hoe ze in het leven staan. Welke keuzes ze maken. Hoe ze over zichzelf maar ook anderen praten. Hoe ze copen, omgaan met moeilijkheden, emoties, uitdagingen, veranderingen en ga zo maar door. Of ze hun verantwoordelijkheid nemen.

Die voorbeelden ben je vervolgens (gedeeltelijk) gaan leven. Het werd simpelweg je conditionering. Hoezeer je ook je best doet om niet zoals je opvoeders te worden (op sommige vlakken), je kunt het niet voorkomen.

De meeste kinderen zijn opgegroeid met het geloof dat hun waarde zit in doen.

In bereiken, in presteren, in voldoen, in jezelf bewijzen. Dat was in veel gezinnen namelijk de manier om gezien te worden, erkenning te krijgen.

Dit komt deels voort uit het feit dat er ‘vroeger’ zo gehamerd werd op het halen van goede cijfers. Presteren op school. Een zo hoog mogelijk niveau halen. En dan vervolgens een goede baan.

Zo wordt je iemand.

De waarheid is dat je allang iemand was en dat je nu worstelt met je prestatiedrang, perfectionisme, nog beter, nog hoger, en dat gewoon zijn niet genoeg is.

Je hebt geleerd dat leuk gevonden worden en erbij horen een grotere prioriteit heeft dan jezelf leuk vinden en dat genoeg laten zijn.

Je hebt geleerd dat anderen bepalen dat je waardevol bent, en dat wanneer ze je afwijzen of niet met je om willen gaan of de relatie beëindigen je blijkbaar geen waarde hebt.

Je hebt geleerd dat je bent wie een ander zegt dat je bent (mijn moeder noemde me altijd… volgens mij oma was ik.. mijn vader zei altijd dit over me…).

Je hebt geleerd dat kwetsbaarheid gevaarlijk is en emoties er zijn om weg te stoppen.

Je hebt geleerd om verwijderd te raken van je echte zelf.

Nu is het tijd om jezelf te gaan vinden.

Je hebt geleerd dat liefde voorwaardelijk is (ik hou alleen van je wanneer je bent wie ik wil dat je bent, wanneer je doet wat ik zeg, wanneer je mijn adviezen opvolgt) en dat je het alleen kunt vinden buiten jezelf.

Nu is het tijd om te gaan ervaren wat onvoorwaardelijke liefde is, in jezelf.

Je hebt geleerd dat de buitenwereld je kompas is.

Nu is het tijd om weer in contact te komen met je intuïtie, wensen en verlangens en deze leidend te laten zijn.

Je hebt geleerd dat je basis buiten jou ligt.

Nu is het tijd om je eigen basis te worden.

Je hebt geleerd zo goed als je kon te overleven.

En nu is het tijd om te gaan leren hoe te leven.


Foto: Unsplash

Wanneer we over heling en het innerlijk kind werk praten gaat het meestal over trauma, emotionele wonden. Wat minder aandacht krijgt is de blauwdruk die je als kind hebt gekregen door wat je om je heen zag en hoorde, door de waarden van je opvoeders, de focus in de opvoeding, bepaalde sterke overtuigingen die geleefd werden. Deze blog helpt je begrijpen waarom het niet alleen nodig is om je rugzak te gaan bekijken en aan heling te gaan werken, maar ook te gaan onderzoeken wat van vroeger je (onbewust) bent gaan leven en voortzetten, en vervolgens jezelf te gaan heropvoeden (reparenting).

Het spijt me dit te moeten zeggen lief mens…

Maar de basis die je als kind gekregen hebt

Wat je hebt geleerd over jezelf, het leven, wat belangrijk is

Wat je weerspiegelt hebt gekregen

De patronen die je hebt ontwikkeld/hebt moeten ontwikkelen

Je overtuigingen

Het overgrote deel is waarschijnlijk niet helpend geweest.

Gebaseerd op doorgegeven trauma, van generatie op generatie (tot iemand gaat helen).

Zijn ontstaan vanuit noodzaak, gemis, pijn, beperking, trauma, overleven.

Heeft je vaak alleen maar doen verwijderen van je mooie, liefdevolle en perfecte kern.

Ik ga het aan je uitleggen.

Allereerst ben je opgevoed door de vorige generatie.

Een generatie waarin er heel beperkte kennis was over opvoeding. Gaf je je kind te eten, een dak, schone kleding, kon het naar school, dan was je een goede ouder. Er was geen plan, er bestond geen bewust ouderschap, de meeste ouders dachten dat ouderschap een skill was die iedereen van nature bezit.

De prioriteiten maar ook waarden waren totaal anders.

Zelfliefde werd niet geprezen, jezelf wegcijferen wel. Voor anderen klaarstaan maakte je een goed mens.

Er werd volop ge-peoplepleased.

Zekerheid, stabiliteit, financiële zekerheid, de veilige weg kiezen, ze stonden bovenaan het lijstje.

De focus lag meestal op de buitenwereld (wat zullen anderen hier van vinden, als we maar niet voor gek staan, we moeten erbij horen, het ideale gezin uitstralen).

Moeilijke gesprekken, ze werden vrijwel niet gevoerd. Kwetsbaarheid, het was er weinig.

Omgaan met emoties, voelen, emoties bespreekbaar maken, veel opvoeders hadden geen idee hoe hun kinderen emotioneel te steunen.

Er was weinig ruimte om jezelf als mens te ontwikkelen, te ontdekken, en je eigen pad te bewandelen. De gebaande weg was de weg. Studeren, een baan, een huis, gezin. Het gangbare.

En dat heeft je gevormd.

Je manier van denken, je prioriteiten, focus, waarden, wanneer je ze niet geüpdate hebt zijn ze gebaseerd op de blauwdruk die je thuis gekregen hebt.

In veel gezinnen ontbrak kennis over de basis in de opvoeding:

Je kind zoveel mogelijk voorzien in zijn/haar emotionele behoeften.

Behoeften die bijna belangrijker zijn dan een dak boven je hoofd of te eten hebben. Wil je een gezond zelfbeeld ontwikkelen, stevig in je schoenen staan en een dosis zelfliefde hebben dan heb je daar namelijk je ouders bij nodig.

Je hebt het nodig om te ervaren dat zij je helemaal accepteren om wie je bent, dat alles van jou er mag zijn, je hebt het nodig om gespiegeld te worden in wie je bent, oprechte aandacht, interesse, een knuffel, een ‘ik hou van je’, ‘ik ben zo trots op je (niet alleen bij prestaties, maar gewoon),

het zijn basisbehoeften.

Maar het overgrote deel van de kinderen groeit op met de gedachte en het gevoel dat er iets mis met hen is. Dat ze niet goed genoeg zijn. Missen dat stevige zelfbeeld en het gevoel dat ze er mogen zijn, dat ze iets moois toe te voegen hebben.

Omdat die emotionele behoeften niet voldoende vervuld werden.

Papa en mama druk waren, zelf aan het overleven, en die oprechte aandacht niet hebben kunnen geven.

Omdat kinderen alles wat er om heen heen gebeurt betrekken op henzelf.

Omdat er in die eerste jaren van je leven talloze (soms heel kleine) momenten van afwijzing zijn geweest.

Omdat er niet ‘gerepaired’ werd na een pijnlijke situatie, ruzie, conflict, uitbarsting.

Omdat trauma (geïsoleerd, je draagt het alleen) zorgt voor bepaalde conclusies over jezelf.

En vanuit dat zelfbeeld, met die overtuigingen, ben je de wereld in gegaan.

De patronen die je hebt ontwikkeld in de eerste jaren van je leven hielpen je (letterlijk) je kindertijd overleven.

En niet in de zin van dat je kindertijd letterlijk overleven was, maar ze hielpen je bijvoorbeeld veilig voelen, voorzien in behoeften waarin je niet voorzien werd, ze gaven je een plekje in het gezin, beschermden je voor pijn of afwijzing.

Zij hielpen je je thuissituatie navigeren.

Die thuissituatie, die is allang niet meer.

Maar die patronen leef je nog elke dag.

Je leert van je opvoeders meer door wat ze doen dan door wat ze zeggen.

Hoe je ze ziet gedragen. Waarvan ze overtuigd zijn. Wat ze prioriteit geven. Hoe ze in het leven staan. Welke keuzes ze maken. Hoe ze over zichzelf maar ook anderen praten. Hoe ze copen, omgaan met moeilijkheden, emoties, uitdagingen, veranderingen en ga zo maar door. Of ze hun verantwoordelijkheid nemen.

Die voorbeelden ben je vervolgens (gedeeltelijk) gaan leven. Het werd simpelweg je conditionering. Hoezeer je ook je best doet om niet zoals je opvoeders te worden (op sommige vlakken), je kunt het niet voorkomen.

De meeste kinderen zijn opgegroeid met het geloof dat hun waarde zit in doen.

In bereiken, in presteren, in voldoen, in jezelf bewijzen. Dat was in veel gezinnen namelijk de manier om gezien te worden, erkenning te krijgen.

Dit komt deels voort uit het feit dat er ‘vroeger’ zo gehamerd werd op het halen van goede cijfers. Presteren op school. Een zo hoog mogelijk niveau halen. En dan vervolgens een goede baan.

Zo wordt je iemand.

De waarheid is dat je allang iemand was en dat je nu worstelt met je prestatiedrang, perfectionisme, nog beter, nog hoger, en dat gewoon zijn niet genoeg is.

Je hebt geleerd dat leuk gevonden worden en erbij horen een grotere prioriteit heeft dan jezelf leuk vinden en dat genoeg laten zijn.

Je hebt geleerd dat anderen bepalen dat je waardevol bent, en dat wanneer ze je afwijzen of niet met je om willen gaan of de relatie beëindigen je blijkbaar geen waarde hebt.

Je hebt geleerd dat je bent wie een ander zegt dat je bent (mijn moeder noemde me altijd… volgens mij oma was ik.. mijn vader zei altijd dit over me…).

Je hebt geleerd dat kwetsbaarheid gevaarlijk is en emoties er zijn om weg te stoppen.

Je hebt geleerd om verwijderd te raken van je echte zelf.

Nu is het tijd om jezelf te gaan vinden.

Je hebt geleerd dat liefde voorwaardelijk is (ik hou alleen van je wanneer je bent wie ik wil dat je bent, wanneer je doet wat ik zeg, wanneer je mijn adviezen opvolgt) en dat je het alleen kunt vinden buiten jezelf.

Nu is het tijd om te gaan ervaren wat onvoorwaardelijke liefde is, in jezelf.

Je hebt geleerd dat de buitenwereld je kompas is.

Nu is het tijd om weer in contact te komen met je intuïtie, wensen en verlangens en deze leidend te laten zijn.

Je hebt geleerd dat je basis buiten jou ligt.

Nu is het tijd om je eigen basis te worden.

Je hebt geleerd zo goed als je kon te overleven.

En nu is het tijd om te gaan leren hoe te leven.


Foto: Unsplash